همه چیز، از چشمانِ خیره و غبارآلودِ “فیض محمد کاتب” آغاز می گردد. کاتب شکافی/ زخمی در دلِ تاریخِ ستم است، اگر او نمی بود و نمی نوشت، اکنون تصاویرِ گذشته به تمام ناپدید شده بود. پس از هشتاد سال، چشمانِ او قطبِ نشانِ گذشته، اکنون و آینده ی ماست و تنها با نگاهِ اوست که می توانیم “گذشته ی فاجعه بار” را به صورتِ تمام رخ به تماشا بنشنیم. کاتب، نفیِ تمام، در دلِ تاریخ است. شکافی که او در دلِ تاریخ گشود، یگانه فضایی است که می توان در آن نفس کشید.
(ادامه مطلب را بخوانید...)